De inflatie holt de koopkracht uit. Dit leidt tot een nationale verarming en een achteruitgang van de kwaliteit van leven. Degenen die een klein inkomen hebben zullen hieronder het meeste lijden, omdat juist de basisprodukten duurder zullen worden. Degenen die al moeilijk konden rondkomen, raken nu helemaal aan lager wal. De middenklasse komt niet meer vooruit en moeten bestedingen uitstellen en kunnen daardoor hun levenspatroon niet handhaven. Een algemene veraming treedt op. Dit zien we ook in de capita per inwoner van Aruba, die al enkele jaren reeel achteruit ging sinds 2000. Nadere analyse van de economie laat zien, dat de reële groei sinds het midden van de jaren negentig ongeveer gelijk op gaat met de bevolkingsgroei. Als de economie even snel groeit als de bevolking, gaat Aruba er als land niet werkelijk op vooruit. De toegenomen bevolking drukt echter wel op onze infrastructuur, de beschikbare ruimte en op de voorzieningen zoals het onderwijs. Onze bevolkingsdichtheid is inmiddels een van de hoogste van het westelijk halfrond.

Aruba wordt veel te duur. Onze concurrentiepositie komt in het gedrang. Dit zet druk op onze betalingsbalans. Een afname van deviezen heeft negatieve gevolgen voor onze monetaire stabiliteit. De koppeling van de waarde van onze florin aan de dollar vormt één van de hoekstenen van onze economie. Zelfs de suggestie van aantasting van deze waarde is desastreus voor het stabiele imago dat Aruba zo zorgvuldig heeft opgebouwd.

De voortdurende prijsverhogingen en instabiele prijzen zullen er voor zorgen dat de prijzen minder voorspelbaar zijn en maken het voor de consument onmogelijk om kritisch de prijsontwikkeling te blijven volgen in de verschillende winkels. Als de consument ontmoedigd wordt om naar betere en scherpere prijzen in andere winkels uit te kijken vermindert het ook de incentive bij winkels om scherp te concurreren, dit zal weer tot gevolg hebben dat de prijzen alsmaar zullen blijven stijgen.

De interesse om te sparen neemt ook af. Wat men door te sparen aan rente krijgt wordt door de inflatie tenietgedaan; meer en meer mensen zullen met de dag gaan leven. Degenen die sparen worden gestraft doordat het geld steeds minder waard is. Met name burgers die vaste inkomens hebben (spaarders, gepensioneerden, huizenverhuurders die aan een contract vastzit) verliezen koopkracht door geldontwaarding. De inflatie is de sluipmoordenaar voor de gewone burger.

Onzekerheid en macro economische instabiliteit zullen investeerders wegjagen. Investeringen zullen enkel en alleen plaatsvinden daar waar men winst denkt te kunnen maken. De economie zal aan divsersiteit inboeten. Minder varieteit in werkgelenheids mogelijkheden.

Interest op leningen zullen hoog blijven of stijgen. Banken kunnen niet tegen een lagere rente leningen verstrekken als door de inflatie de rente die ze krijgen teniet wordt gedaan. Risicoverhoging zal ook een verhoging van de rente met zich meebrengen; dit om de geldontwaarding en om het risico van een instabiele markt door de inflatie te kunnen dekken. Dit heeft tot gevolg minder productieve investeringen, meer financiele problemen voor families die geld lenen voor woning aanschaf of consumptie.